 PlaceboOkunma: 89Eklenme: 29.12.2009 l 11:29Placebo yeni albümü ''Battle For The Sun''ı bu ay yayınlıyor. Albüm ve Haziran ayında İstanbul'da gerçekleşecek olan konser hakkında konuşmak için grubun basçısı Stefan Olsdal'ı aradık. Telefonu 3. çalışta açtı.
Selam Stefan. Yeni albüm bitti, piyasaya sürülmeyi bekliyor. Nasıl hissediyorsun?
Placebo'nun altı albümü arasında en güvendiğim albüm bu. Ama turneye çıkmak eskisinden daha korkutucu şu anda. Çünkü albümlerden sonra çok uzun turnelere çıkıyoruz, ki her biri 18 aydan iki yıla kadar sürüyor. Sonuçta albümden de, şu anki kadromuzdan da çok mutluyum. Biliyorsun, bu albümden önce davulcumuz değişti. Ayrıca kariyerimizde ilk defa olmak üzere bu albümü plak şirketimiz olmadan yaptık. Placebo'nun yeniden doğuşu diyebiliriz.
"Battle For The Sun"ı öncekilerden ayıran şey nedir?
Her albümü bir öncekine tepki olarak yaptığımızı söyleyebilirim. "Meds" karanlık ve kasvetli bir albümdü. Pek fazla umut yoktu, çok fazla kişisel acı vardı. Ve onu takip eden turne de Placebo için bir dönemin sonunun başlangıcı gibiydi. Kendi içinde iletişim kuramayan, birlikte eğlenmeyen bir gruba dönüşmüştük. Eğer bir grup iletişim kuramıyor ya da eğlenemiyorsa birlikte bir sonraki aşamaya ilerlemeleri, şarkı yazarlığını geliştirmesi mümkün değildir. Bu yüzden bazı çok zor kararlar almak zorundaydık. "Battle For The Sun" bir anlamda ismiyle bile anlatıyor. Kapakta güneş tutulması görülüyor.
Karanlık evet, ama ışık da köşeden kendini gösteriyor. Bu albümle Placebo hayatı seçiyor, daha mutlu, daha iyi bir hayatı seçiyor. Bu albümde daha çok umut var "Meds"e göre. Sound olarak da daha renkli bir albüm bu. Büyük bir plak şirketi tarafından kısıtlanmamak bize özgürlük verdi. Avrupa dışında kaydettiğimiz ilk albüm oldu bu. Evimizden, yatağımızdan, menajerimizden uzakta kaydetmemiz daha odaklanarak çalışmamıza neden oldu. Aynı zamanda dışarıdan etki almadan yaratıcılığımızı artırmamıza sebep oldu ve bence bu kayıtta da belli oluyor. Placebo olmaktan yeniden keyif aldığımız bir albüm bu.
YENİ DAVULCU
Sizin de aldığınız kararlarla yaşamayı seçtiğinizi düşünürsek grubun ruh haliyle uyumlu bir tema.
Evet, her gün kararlar alırsınız. Uyandığınız andan itibaren, "neden yataktan çıkıyorum" diyerek bile. (gülüyor) Brian'la birlikte geçirdiğimiz 14-15 yıldan sonra oturup "Bak, bunca çabayı dağılmak için vermedik" demek zorunda kaldık. Bu grup bizim hayatımız, onsuz ne yapacağımızı bilmiyoruz, ama "Meds" turnesinin sonlarına doğru Placebo oldukça sağlıksız bir durumdaydı. Belli kararlar almak zorundaydık ve şimdi çok daha iyimseriz. Röportajın başında nasıl hissettiğimi sormuştun ya, çok iyiyim. Placebo'da olmak için iyi zamanlar.
Müzikal veya kişisel olarak uyum sorunu yaşadı mı peki? Sonuçta hem sen ve Brian birbirinizi çok uzun zamandır tanıyorsunuz, hem de o sizden bir kuşak genç sayılır.
Hayır, pek olmadı. Müzik tarafını biliyorduk, eski grubundayken zaten bizimle birlikte çalmıştı, iyi bir davulcu olduğunu biliyorduk. Grubunun (Evaline) merkez noktasındaydı, o grubu da "Ah, evet, iyi bir davulcuları var" diye hatırlıyorduk. Ama evet, o çok genç (22 yaşında), Brian'ın sahip olduğu tecrübelere sahip değil elbette. Bizimle prova yapmak için geldiğinde Avrupa'da ilk defa bulunuyordu. Kaydettiği ilk tam albüm bu, televizyona ilk defa çıkıyor, bir de hayranlar konusu var. 22 yaşında birisinin suratına koca bir gülümseme koyar bunlar. Bu yaşta büyük bir gruba geçiş yapmak seni deliye çevirir, biliyorum. Ama o da önceden gruplarda çalmıştı, bu yöne de adapte olmayı başardı. Küçük kardeşimiz gibi o.
ÖZGÜR PLACEBO
Plak şirketinden ayrılıp albümü kendiniz finanse ettiniz. Bu karar sizi özgürleştirdi mi?
Evet, kesinlikle daha özgürleştiriciydi. Tabii ki bizim çok daha fazla çalışmamız gerekti, ama kontrolü de sanatçıya geri veren bir süreçti. Temelde sorun, büyük plak şirketinin çalışma şeklindeydi. Mesela EMI İngiltere'ye bağlıysan, otomatik olarak EMI Japonya, EMI Avustralya ve EMI Amerika'ya da bağlı oluyorsun. Ama bu EMI Amerika'nın seni umursadığı anlamına gelmiyor. Birlikte çalıştıkları yüz tane daha grup var ve bu bizim için hayal kırıklığı yaratan bir durumdu. Placebo'ya bizim kadar heyecan duyacak firmalara ihtiyacımız vardı, o yüzden bağımsız çalıştık bu defa.
Böyle bir kararı bugünlerde almanız manidar. Müzik endüstrisinin şekil değiştirdiği bir dönemdeyiz, ve 12-13 yıl önce plak şirketiyle anlaşma yaptığınız döneme göre farklı bir zaman bu.
Kesinlikle, inanılmaz bir fark var. Bence bu işi yapma zamanımızı düşünürsek şanslıyız, çünkü o zamandan beri birçok grup 360 denen anlaşmalar imzalamakta. Bu anlaşmalarla merchandizing (gruba ait tişört, poster gibi eşya satışı), yayınlama, menajerlik haklarını devretmiş oluyorlar, temelde hayatlarını teslim edeceklerine dair bir imza atıyorlar. (gülüyor) Biz böyle bir yaklaşıma adeta alerjik bir reaksiyon gösterdik. Sordular ve "mümkün değil" cevabını aldılar. Evet, müzik endüstrisi değişiyor ama müzik başladığından beri bu böyle. Geçmişe bakarsan kaydedilmiş müzikten önce nota kağıtları vardı. İnsanlar notalara para verirler, evlerine gidip piyanoda çalarlardı. Sonra plak çıktı ve nota kağıtları darbe aldı. Sonra CD çıktı ve plak inişe geçti. Şimdi de internet plak şirketlerinin üstünlüğünü ele geçiriyor. İyi yanı, çocuklar artık neyi dinleyecekleri konusunda zorlanamıyorlar. Ne istiyorlarsa bir tuşa tıklayarak dinliyorlar. İşi demokratikleştiriyor, ve bu da iyi bir şey.
RENKLİ BİR ALBÜM
Albümle ilgili "renkli" tanımını kullandın. Gerçekten bir yandan ilk dönemlerinizi andıran sert gitarlar, bir yandan da yaylılar var şarkılarınızda...
Geçmişimize bakarsan, elektronik sound'ları rock'la birleştirmekle her zaman ilgilenen bir grup olmuşuzdur, "Meds"te de böyleydi. Bundan sonra bize ilgi çekici gelen zamansız bir sound yakalamaktı. Çünkü elektronik sound'lar bir dönem sonra eskimiş gelebiliyorlar kulağa. Ama üflemeliler, yaylılar yüzyıllardır varlar, bu dokuyu yakalamak, gitarlarla birleştirmek ilgimizi çekti. Ayrıca bu daha epik ve marş-vari şarkılar yapmamızı sağladı. Enerjiye gelince, Steve'in gelişinin bize kattığı enerji olabilir. Sonuçta benim ilk albümü yaptığım yaşta şu anda. Brian'a ve bana da yansıdı bu enerji.
Geçenlerde Brian albümdeki favori şarkısının 'Speak In Tongues' olduğunu açıkladı. Ben ilk dinlemede 'Happy You're Gone' ile 'Breathe Underwater'ı beğendim. Senin favorin hangisi?
Zor soru, çünkü müzik zevki ruh haline göre değişir. Sabah kalktığında dinlemek istediğin şarkıyı gece kulübe giderken dinlemezsin. Şu anda dinlemek isteyeceğim şarkı... 'Breathe Underwater' diyebilirim, onu bir süredir çalmadık. Enerjisi beni heyecanlandırıyor. Yatmadan önce ise 'Kingdom of Medicine'ı dinlemek isterim. Sözlerini çok seviyorum, çok güzel bir hikaye anlatıyor.
Röportaj: Çetin Cem Yılmaz
| 
'a aittir.]
